Underwater Photography

Participation in the 4th Antiparos International Photo

I am happy to announce that ten photos of the project “Never Ending Summer” are going to be exhibited to the 4th Antiparos International Photo Festival. The Antiparos International Photo Festival is probably the smallest international photography festival in the world. It’s been operated on the tiny but beautiful Greek island of Antiparos since 2013 and it had hosted plenty of well-​known professional photographers but also local photographers, with a special focus on young, up-​and-​coming talent. The festival is going to be held from 2 July till 11 July 2016 in the medieval castle of Antiparos.

Should a stay or should i go ?

Find out more @ http ://antiparosphotofestival.com/

In the eye of the storm

Eye of the storm
Diving deep, diving deep in the blue sea. The sense of freedom that surrounds your body and the lack of gravity that exist make you feel free. Calendar shows 21st of June the first day of summer. The sky has dark purple color with clouds of rain ready to let the water find its way down to earth. I’m taking a deep breath and I dive into the sea. While I’m emerging myself to the surface I see that a white layer of bubbles had taken over the surface of the sea. Finally rain… the view is extraordinary, I’m trying to stay as long as I can under the sea and set my senses wide open so that I can enjoy the most these remarkable feeling. Despite the heavy rain, you could see nothing than calmness and serenity the absolute balance with the sounds of Mother Nature. In other words, tranquility…
Eye of the storm
Eye of the storm
Eye of the storm
Eye of the storm
Eye of the storm
Eye of the storm
Eye of the storm
Eye of the storm
Eye of the storm

Project 240″ – Η θάλασσα που την έλεγε Ρωξάνη

Sea scapeunderwater photography
«Χαίρομαι πολύ που μου κάνετε αυτή την ερώτηση», είπε με ένα μειδίαμα ικανοποίησης και μόνο που του τέθηκε η ερώτηση. Έκανε μια παύση να πιει νερό και συνέχισε κοιτώντας στο κενό. «Η αγάπη μου για τα βιβλία ξεκίνησε από πολύ νωρίς, πριν ακόμη αρχίσω να διαβάζω. Η μητέρα μου, όσο ήμουν νήπιο, μου διάβαζε όχι μόνο παραμύθια αλλά και μυθιστορήματα μεγάλων συγγραφέων, που δύσκολα μπορούσα τότε να κατανοήσω. Όντας γυμνασιόπαιδο έπλαθα δικές μου ιστορίες που ήθελα να μεταφέρω στο χαρτί με σκοπό να…» «Αγάπη μου στον σκύλο μιλάς;» η διακοπή του λόγου του, τάραξε τόσο τον ίδιο όσο και τον σκύλο, που του άρεσε να νανουρίζεται από τη φωνή του αφεντικού του όταν έκανε μονολόγους για πιθανές συνεντεύξεις. «Σου έχω πει να μην με διακόπτεις όταν κάνω πρόβες. Όταν έρχομαι στο γραφείο μου θέλω απόλυτη ησυχία» είπε μέσα από τα δόντια του. Η Ρωξάνη τον κοίταξε με έντονο βλέμμα που σχεδόν τον αφόπλισε. «Σου έφερα να φας Μάρκο. Οι λόγοι δεν γεννιούνται με άδειο στομάχι» του είπε και του χαμογέλασε. Το χαμόγελό της ήταν πάντα το όπλο της στις δύσκολες καταστάσεις. «Με συγχωρείς που ήμουν απότομος. Είμαι αγχωμένος» είπε μετανιωμένος. Άλλωστε πώς θα μπορούσε να της θυμώσει; Το νέο του βιβλίο, βασίζονταν στη γνωριμία του με αυτήν την γυναίκα, στην αφετηρία του ταξιδιού της κοινής τους ζωής που μετράει ήδη 10 χρόνια. Ένα ταξίδι με φουρτούνες αλλά σε κρυστάλλινα νερά… «είσαι η θάλασσά μου» της είπε και την αγκάλιασε.

Της Αγγελικής Κνημίδου, για το project 240″ του Ηρακλή Λαμπαδαρίου.