theater

«Προς τον κύριο Φράνκλιν Α. Φορντ, 27÷12÷67»

Η θέση μιας άρνησης. Η παράσταση ξεκινά με ένα όχι. Μια άρνηση. Ένα — όχι και τόσο γνωστό — γράμμα του Σεφέρη, απάντηση στον Κοσμήτορα της Σχολής Τεχνών κι Επιστημών του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, Φράνκλιν Α. Φορντ, όπου αρνείται να αποδεχτεί έναν ετήσιο διορισμό ως καθηγητής της ποιήσεως της έδρας Charles Eliot Norton για το ακαδημαϊκόέτος 1969 – 1970 με μισθό 28.000 δολάρια. Ο Σεφέρης σπεύδεινα δηλώσει με τη στάση του ότι δε θεωρεί την ποίηση μια «ιδιωτική υπόθεση» αλλά ακριβώς το αντίθετο. Μια «δημόσια υπόθεση». Αυτό ακριβώς είναι που μας ενδιαφέρει. Πάνω σ’ αυτή του τη θέση εργαστήκαμε μέσα από τα κείμενά του– ημερολόγια ιδιωτικά και πολιτικά, Δοκιμές, αλληλογραφία αλλά και την ποίησή του. Η παράσταση κρατιέται μακριά από αδικαιολόγητες βιογραφικές περιέργειες. Ενδιαφέρεται όμως, εκεί που το θεωρεί αναγκαίο και απαραίτητο για τα βιώματα που αποτελούν αναφορά αναπόσπαστη από το έργο του. Δραματουργική επεξεργασία/Κείμενο παράστασης : Θοδωρής Γκόνης-​Ελένη Στρούλια Σκηνοθεσία : Θοδωρής Γκόνης Σκηνικά-​κοστούμια : Ελένη Στρούλια Φωτισμοί : Τάσος Παλαιορούτας Μουσική επιμέλεια : Αλέξανδρος ΓκόνηςΒοηθός σκηνοθέτη : Κατερίνα Συμεωνίδου Παίζουν οι ηθοποιοί : Ναταλία Βασιλέκα, Δημήτρης Κοντός, Εύα Οικονόμου-​Βαμβακά, Παύλος Σταυρόπουλος Στην παράσταση συμμετέχει ο χορευτής Δημήτρης Σωτηρίου

“Οδός Πολυδούρη“

Odos Polidouri
Odos Polidouri
“Ο θάνατος κάνει πολύ θόρυβο τα μεσημέρια και οι ώρες κοινής ησυχίας είναι κι αυτες ένα σοβαρό αντικίνητρο για να αναπτύξει κανείς τις δεξιότητες του, να πάψει φερ ειπειν να σχετίζεται με την απουσία του μέσω τρίτων. Εδώ έχεις καρτέλα με ονοματεπώνυμο, δικό σου κρεβάτι, καθαρά σεντόνια καθ εκάστην και βοήθεια καθ όλον το εικοσιτετράωρο. Ο γιατρός σε κοιτάζει στα μάτια , σου χαμογελάει, σου φτιάχνει το μαξιλάρι, ξέρει να σου πει ένα σωρό καλά λόγια κι όταν βάζει πάνω σου τα ακουστικά βήξε –ανάσανε η σχέση γίνεται βαθιά και φτάνει ίσα με τους βρόγχους. Μ αγαπάς μαμά; Το δωμάτιο δεν έχει βέβαια παιχνίδια και ακάρεα οικιακής σκόνης βολεύομαι όμως μια χαρά με τα φάρμακα και τα απολυμαντικά. Από μια άποψη τούτο εδώ είναι το τέλειο παιδικό δωμάτιο με ενα σωρό μαγικά αντικείμενα να τα ξεχαρβαλώσεις και πειραματιστείς. Επιτρέπεται να εισαι όλη μέρα ξάπλα, μπρούμυτα ή ανάσκελα και το κυριότερο δεν σε υποχρεώνει κανείς να είσαι χτενισμένη, ζωηρή, καθαρή, στην ώρα σου και με καλές επιδόσεις στη γραμματική και το συντακτικό.”
Odos Polidouri
Odos Polidouri

Αρωσταίνω σε καθεστώς απόλυτης ελευθερίας ! Γλυκές καλές μου νοσοκόμες με το ένδυμα της αφοσιώσης κολαριστό και τη σύριγγα σε θέση μάχης. Μαμάδες , μαμάδες μου με το μπαμπάκι και το οινόπνευμα. Θα με γεννήσετε μ έναν πόνο και γω θα σας ανταμείψω με μια μακρά ευφορική περίοδο κυοφορίας. Το αγαπημένο μου αρκουδάκι είναι η νυχτερινή βάρδια. Η πρωινή ασχολείται κυρίως με τα μαθηματά μου. Καθόμαστε μπρος –πίσω στο ακτινολογικό και η γνώση μεταδίδεται με ένα τσακ, χωρίς παπαγαλίες και εκνευριστικές επαναλήψεις.

Odos Polidouri

Αισθάνομαι την επιτάχυνση των ηλεκτρονίων. Η πίεση των δεκάδων χιλιάδων βολτ και η πρόσπτωσή τους πάνω στο βολφράμιο έχει λιγότερες παρενέργειες από την Αγριόπαπια του Ιψεν και την αποστήθιση των πόλεων του Δεύτερου Ελληνικού Αποικισμού στην Κάτω Ιταλία.

Τα ηλεκτρόνια προσπίπτοντας στο στόχο χάνουν σταδιακά την ενέργειά τους και υφίστανται επιβραδύνσεις απολύτως απαραίτητες για τη νυχτερινή μου κατακλιση. Αφήνω πάντοτε το ένα μάτι μου ανοιχτό για να χαζεύω τις θαλασσογραφίες του παλμογράφου.”

Odos Polidouri

Απόσπασμα από το έργο της Ρούλας Γεωργακοπούλου

Η ταυτότητα της παράστασης :
Κείμενο : Ρούλα Γεωργακοπούλου
Σκηνοθεσία : Θοδωρής Γκόνης
Σκηνικά– Κοστούμια : Ελένη Στρούλια
Μουσική : Αλέξανδρος Γκόνης
Φωτισμοί : Τάσος Παλαιορούτας
Παίζει η Ιωάννα Παππά