May 2015

Project 240’’ – Η επόμενη σελίδα

Shadows

Eδώ και εκατοντάδες χρόνια ανάμεσα στους ανθρώπους κυκλοφορούν ανθρωπόμορφα όντα που βρίσκονται στη Γη σε μυστική αποστολή. Για τις συναντήσεις έχουν εντολή να κυκλοφορούν πάντα βράδυ και ανά ζεύγη. Ο Ένας πράκτορας και ο Άλλος μυημένο, ανθρώπινο μέλος. Πρέπει να κρατούν το βλέμμα χαμηλά και να αποφεύγουν τις συνομιλίες με αγνώστους. Σκοπός της ομάδας είναι να συγκεντρώσει και να καταγράψει όλες τις σημαντικές πληροφορίες που αφορούν το ανθρώπινο είδος και την παρουσία του στον πλανήτη. Οι πληροφορίες καταχωρούνται σε ένα μικρό, μαύρο βιβλίο που έχει υπό την ευθύνη του ο Πρώτος και το οποίο ονομάζεται Ευαγγέλιο. Όταν τα μέλη της ομάδας φτάσουν στο σημείο συνάντησης στέκονται κυκλικά και αναγνωρίζουν το ένα το άλλο με το βλέμμα. Ακολούθως αρχίζει η αναφορά και η καταγραφή των νέων πληροφοριών. Ο Πρώτος, κάθε φορά που γεμίζει μια σελίδα του Ευαγγελίου, δίνει εντολή στα ζεύγη να διαλυθούν με σκοπό τη στρατολόγηση νέων ατόμων. Στη τελευταία συνάντηση καταχωρήθηκαν οι ακόλουθες νέες πληροφορίες : 1. Η βροχή ξεπλένει τα φύλλα του δέντρου από το φόβο και ποτίζει με ελπίδα τις ρίζες του. 2. Η αλμύρα της παιδικής θάλασσας αντιστέκεται ακόμα στην επιθυμία κατάκτησης του διαστήματος. 3. Κάθε φορά που φυσομανάει, σε κάποιο λιμάνι, μια βαρκούλα κτυπάει μετά μανίας το ξύλο της εκλιπαρώντας για βοήθεια. 4. Θα ‘ρθει μια μέρα που ο ήλιος θ’ ανατείλει και θα δύσει απ’ ανάγκη και όχι από υποχρέωση. 5. Σε κάποιο μακρινό και σκοτεινό δάσος ένα παραμύθι κλαίει, αναζητώντας το χαμένο happy ending του. 6. Θα εξακολουθήσω να κοιμάμαι σε στάση “έμβρυο”, όχι πια από φόβο αλλά από προσμονή… 7. …………………………………………………………………………………………(τέλος σελίδας)

Του Λάμπρου Λαμπριανού, για το project 240″ του Ηρακλή Λαμπαδαρίου.

Project 240’’ – Εξαγνισμός ανάγνωσης

Most of the people are using a bike or a motorbike for their transportation..

Ο χρόνος υπάρχει μέσα στις ιστορίες που θέλω να πω; Είναι η μόνη απορία όταν ξυπνώ. Στη ζωή μεγαλώνω με απορίες, αφού σε αντίθεση με το μύθο περί λογικής και συναισθήματος, τα θεμέλια συντρίβονται. Και είναι πάνω στο ταξίδι, που προσπερνώ την συντριβή. Το ταξίδι με το ποδήλατο, σαν μέσο περιπλάνησης και αποπλάνησης του νου. Με τον νου, διασχίζω όλους τους χάρτες και τα σοκάκια, που αδιάφορα τα πόδια και οι ρόδες προσπερνούν. Δεν υπάρχει χρόνος. Μονάχα συντριβή. Μονάχα ρόδες και εξαγνισμός ανάγνωσης. Εξαγνισμός ανάγνωσης. Ιστορίες που έχω στο νου, μα δεν ξέρω αν θα γραφτούν, γιατί τις ξεχνώ στο τέλος του ταξιδιού, στο τέλος της μακάβριας συλλογιστικής βόλτας. Τίποτα δεν μένει στο τέλος του ταξιδιού. Μόνο η ελπίδα στο τέλος, σελίδες να γεμίσουν. Μόνο το στοιχειό του χρόνου, να επέτρεπε στη ζωή να ζήσω. Σελίδες θα γέμιζα, αν ζούσα, αν θα ζήσω και αν θα ζω, στον χρόνο που δεν επιτρέπει και ξεχνά. Ταξίδευα με πλοία παλιά. Δεν θυμόμουν ποτέ προορισμούς. Μόνο θάλασσες. Μόνο σελίδες. Ποδήλατα και θάλασσες.

Του Μελέτιου Δέσκου, για το project 240″ του Ηρακλή Λαμπαδαρίου.